Sacrementskerk van binnen

Elke dag loop ik met trillende knieën richting de Sacrementskerk (zie eerder blog) om te kijken of hij al tegen de vlakte is. Als ik de hoek nader houd ik mijn adem in. Vertraag mijn pas, wacht met kijken. Adem diep in, draai mijn hoofd en  kijk recht naar voren. Maar de bomen verschuilen het zicht. Dan kijk ik nog wat scherper.

Kerk achter de bomen
Kerk achter de bomen

En dan wordt er een stukje bruine  romp zichtbaar. Onaangetast. Tussen het bladerdek. Opgelucht kan ik weer ademen. De torenspits schittert tegen een blauwe hemel.

Maar zijn laatste dagen zijn geteld. De klok staat op één over half drie en wordt niet meer gelijk gezet.

Terwijl ik naar de kerk kijk zie ik mannen de kerk uitkomen. Ze zijn de kerk aan het ontruimen vermoed ik. Omdat ik nog nooit iemand daar naar binnen of naar buiten heb zien komen besluit ik naar de achterkant van de kerk te lopen. Om te kijken wat daar gebeurt.

Ik loop door het hek naar binnen. En vraag de werkmannen wat ze doen. Ze halen de kerk leeg, zeggen ze.  Dan komt er een man met een licht spraakgebrek op mij af en vraagt wat ik wil. Ik leg hem uit dat ik het leuk zou vinden de kerk van binnen te zien. Hij formuleert zijn zinnen slecht. Hij heeft lang blond haar en een hippe kralenketting om zijn pols.

“Kom maar,” zegt hij, “dan laat ik je de binnenkant van de kerk zien. Ik ken de kerk goed want ik ben hier misdienaar geweest,” vervolgt hij. 

Mijn hart maakt een vreugden dansje. Mag ik echt de kerk van binnen zien??Ik loop dankbaar met hem mee naar binnen.

Een reusachtige zaal openbaart zich voor mij. Met een bijna nieuw glimmend houten gewelf, glas in lood raampjes, witte beelden, een marmeren altaar en nog veel meer.

Binnenkant Sacrementskerk
Binnenkant Sacrementskerk

Maar bovenal ligt er heel erg veel rommel.

“Het is een opslagplaats geweest,” zegt de man. “En nu zijn ze de rommel aan het weghalen. Daarvoor hebben er hippies in gewoond.”

Het orgel staat beneden en is ontmanteld. De pijpen zijn weggehaald. En het toetsenbord is ook niet meer wat het geweest is. 

“Alles gaat naar de vlakte,” zegt hij. “Ik probeer dit marmeren altaar te redden, maar ja. 

Marmeren altaar
Marmeren altaar

Ook voor de grote klokken in de toren is nog geen plan. Zou je die willen zien, “vraagt hij? Ik kan mijn oren niet geloven. Mag ik de klokken zien? Helemaal in het bovenste kamertje?

We lopen omhoog, het eerste trappetje op. Ik moet mij stevig vasthouden aan wiebelige houten leuningen waar je niet zeker van weet of ze zullen afbreken..

Trap omhoog
Trap omhoog

Er volgen eindeloos veel van dit soort zeer steile gammele houten trappetjes bezaaid met een korst van duivenpoep en duivenlijken. Ik durf bijna niks aan te raken en nergens te lopen. Heb het gevoel zwaar verontreinigd te raken. “Houdt je goed vast zegt hij steeds.”

Dode duif
Dode duif

Maar ook de leuningen durf ik niet aan te raken.

Eindelijk komen we boven. Een grote lichtzee omarmt ons. En vier indrukwekkende grote klokken lachen ons toe.

Vier kerkklokken hangen er
Vier kerkklokken hangen er

“Ze doen het nog hoor,” zegt hij en hij laat met een flinke zwaai aan de klepel de klokken horen. Wat een geluid. Ik bons daar bijna weg. Ik houd mijn handen voor mijn oren maar wil tegelijkertijd het geluid opnemen. Helaas begint hij er doorheen te praten.

Dan maar door de raampjes kijken. Het uitzicht is indrukwekkend. Een panorama van Den Haag openbaart zich aan mij. Ook de zee kunnen we zien. “We zitten bijna op honderd meter hoogte,” zegt hij. 

Uitzicht vanuit de kerktoren
Uitzicht vanuit de kerktoren

Een verdieping lager hangen stalen draden. “Die zijn voor de verschillende diensten,” zegt hij. “Elke dienst heeft zijn eigen klok.” Hij somt ze op. Maar dat gaat iets te snel voor mijn vandaag wat trage hersenen.

Draden voor de verschillende diensten
Draden voor de verschillende diensten

We lopen weer naar beneden.

Trap naar beneden
Trap naar beneden

“We hadden hier ook een wekelijkse soos,” vertelt hij verder. In het bijgebouwtje. Hij probeert die deur te openen maar die is op slot.

“Woensdag gaan ze beginnen,” zegt hij. Dan wordt de toren platgedrukt en neergehaald. En later komt dan de rest.”

“Gaan deze deuren ook kapot,” vraag ik hem? “Ik weet het niet,” zegt hij.

Houten deuren
Houten deuren

Ook lopen we langs het biechthokje. dat is er ook nog.

Biechthokje
Biechthokje

“Vindt je het erg,” vraag ik hem? “Niet meer,” zegt hij. 

Hij praat onduidelijk. Ik kijk naar de twee samengeknepen lege bierblikjes en de derde in zijn hand.

“Woensdag gaat ze beginnen.”

Beeld
Beeld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.