Uw auto is verplaatst

Maandenlang geschreven en gekeken naar de afbraak van de Sacrementskerk. Het was de bedoeling om nu weer op pad te gaan en andere plekken in Den Haag te bezoeken. Maar deze kerk laat mij niet los. 

Vandaag dwong ik mijzelf toch een andere kant op te lopen om mijzelf op andere gedachten te brengen.

En daar leek zich onverwacht een situatie voor te doen die mij uit mijn ‘kerkmanie’ zou kunnen brengen.

Voer voor de vogels

In de Papegaailaan hing voer voor vogels. Dat op zich is natuurlijk geen interessant gegeven. Maar wat bleek? Dit voer trok halsbandparkieten aan. Groene papegaaiachtige halsbandparkieten. En ja, een papegaai in de Papegaailaan. Toch wel apart, toch?

De Halsbandparkiet zie je veel in Den Haag. Ik heb er al eerder een blog overgeschreven (zie blog ‘Halsbandparkiet in mijn tuin’).

Ik probeerde een foto van ze nemen, maar steeds als ik ze wou fotograferen vlogen ze weg.

Dan maar filmen, dacht ik. Dat kan ik van een afstand doen. Maar mijn goedkope Sony filmcameraatje bleek na veel inzoemen niet stabiel in de hand te liggen. En de anti-schokfunctie op het apparaat werkte niet naar behoren.

Ik probeerde het twee keer. Ondertussen hoorde ik allemaal geluiden van de kerk. Hoever zouden ze nu zijn? Wat zouden ze nu doen? Zou de grijper de laatste muren afbreken?

Alsof mijn leven er van af hing rende ik met mijn zware rugtas naar de kerk. Alsof ik geen minuut meer te verliezen had. Hijgend kwam ik aan. Had ik wat gemist? Was ik te laat?

Ik keek naar de bouwput. De bouwput waar ik van was begonnen te houden. Het terrein, de mensen, de machines, de stenen, het hout, de slangen, de grijpers, de bulldozers, de hijskraan, de bouwvakkers. Mijn bouwvakkers.

Alleen de poort is nog te zien

De jonge knappe bouwvakker met de groene helm, de dikke bouwvakker met de bulldozer, de hijskraanbouwvakker die belt of slaapt. 

Maar de grijpers van de bulldozer zijn mijn favoriet. Ik ken ze. Ik weet wat ze kunnen. Ik weet wat ze willen. Tot op de kleinste centimeter volg ik hun gedrag. 

Ze vermorzelen grote brokken steen, in een paar seconden, tot kleine hoopjes as. Ze vegen, ze slaan, ze grijpen, ze draaien, ze ontkoppelen, wachten en breken af.

Maar de mannen bepalen. Zonder hen geen werk. Zij vertellen ons wanneer er dingen gaan gebeuren. Maar vooral waneer er dingen niet gaan gebeuren. Zij praten, bellen, overleggen, werken, wachten, kijken en zijn er elke dag. Net zoals ik.

Zouden ze mij kennen? Net zoals ik hen ‘ken’?

Er spoot een straal water op de resten van de kerk. Het moest vochtig blijven.

Ik wou het laatste stukje afbraak van de kerk filmen, maar ik was zo buiten adem dat mijn camera alle kanten op schokte. Ik moest toch even wachten. Ondertussen keek ik naar het hek wat ze openden. Het puin werd opgehaald. De stenen vermorzeld tot kleine brokjes steen gingen met de vrachtauto mee naar een recycling bedrijf. Daar zouden deze resten worden gebruikt voor dijkverzwaring, vulling van wegen en andere nuttige zaken. Een prettig idee. Zo kan de kerk toch nog blijven voortbestaan.

Het hek stond nu wagenwijd open en de vrachtauto draaide er makkelijk in . Ik keek naar een bord op het hek. En ik keek nog een keer. En nog een keer. Nee toch? Dat kon niet waar zijn. Na al die maanden? Zou ik nu eindelijk weten wat er was gebeurd?

(Zie blog Is de auto terecht?)

Uw auto is verplaatst

Uw auto is verplaatst naar de Hofzichtlaan i.v.m. werkzaamheden.

Ik zal morgen naar de Hofzichtlaan gaan om deze auto te zoeken.


Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.