Het is gebeurd, de Sacrementskerk is niet meer

Al een jaar lang loop ik hetzelfde patroon: via de Valkenboskade naar de Sportlaan en dan naar de Rodekruislaan, waar ik een eerste glimp van de imposante Sacrementskerk hoop op te vangen. 

Elke dag weer denk ik: staat hij er wel, of staat hij er niet? Mijn hart klopt dan sneller.

De hoop dat je door het bladerdek heen de spits weer ziet schitteren. Trots en waardig. Als een beschermheer van de buurt.

En de opluchting als hij er nog steeds staat (zie blog ‘De Sacrementskerk van binnen’).

Ik was al twee weken niet langs geweest en ik wist dat ze onlangs met het afbreken van de pastorie waren begonnen( lees blog). Ik hield mijn hart vast. Zou nu dan het grote moment zijn aangebroken?

Ik durfde het niet aan. Niet de hoek om gaan en geconfronteerd worden met het ontbreken van een klokkentoren.

Ik koos een andere route. De route van tram 12. De route richting het strand. Een veilige route. Hoopte ik.

En ja wel. Het was juist. Ik had goed gegokt. Langzaam, beetje bij beetje zag ik de punt in beeld komen. Niet te snel. Maar rustig.

Sacrementskerk torent boven de flats uit
Sacrementskerk torent boven de flats uit

Hij stond nog steeds te schitteren, in al zijn schoonheid.

Ik versnelde verheugd mijn pas en nam allerlei kiekjes om de kerk vanuit deze hoek vast te leggen.

Ik liep het straatje in wat achter de kerk langs loopt. De kerk stond er prachtig bij.

Ik naderde het terrein. Links van mij was een schooltje. De kinderen waren niet op het speelplein. Het was stil. Ik keek naar rechts. En keek nog een keer naar rechts. En bleef maar naar rechts kijken…

Het onheil was geschied. 

De kerk was niet meer. De romp was weggevaagd.

De torenspits schitterde als enige nog fier als een verloren krijger in de lucht, wetende dat ook hij straks afscheid zou moeten nemen. 

Bulldozers, geel en blauw ramden in op alles wat nog een beetje waardigheid had.

Stuk kerk met sproeier en gele bulldozer
Stuk kerk met sproeier, regenboog en gele bulldozer

Een sproeier spoot de lucht in. Alsof hij wou zeggen: “ik laat mij niet pakken.” En de zon maakte daar dankbaar gebruik van door een regenboog te projecteren.

Dak pastorie achter het hek
Dak pastorie achter het hek afgebroken

De laatste adem. De laatste snik.

Blauwe bulldozer
Blauwe bulldozer slaat alles kort en klein

De klokken hangen er nog. Maar morgen zijn misschien ook die  er niet meer. Ik kijk de spits nog een keer aan. Wat ben je toch mooi, denk ik. Een heel jaar lang heb ik je gevolgd. Elke dag heb ik van je genoten. Blij dat het nog kon. Nu heeft je laatste uur geslagen. Om twee minuten voor half drie. Het moment dat de tijd voor jou begon stil te staan.

Een mooi requiem waardig. (volgt nog)

Kerktoren schittert in de blauwe lucht
Kerktoren zonder romp

Adieu Sacrementskerk. Adieu.

(Wordt vervolgd…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.