Sneeuwgrijze dag

Het heeft gesneeuwd. Een blijdschap maakt zich van mij meester als ik de gordijnen opentrek. Een tapijt van verzamelde witte vlokken. Ik denk aan kerst. Zou het…?

Wat is dat toch met dat ‘zullen we een witte kerst hebben dit jaar’? Wat is er zo bijzonder aan een witte kerst? Zeker, sneeuw is prachtig. Maar ik kan mij voorstellen dat menig Oost-Europees hier heel anders over denkt. Denk eens aan die natte zwarte smurrie waar auto’ s doorheen racen. Of aan ouderen die de deur niet meer uit kunnen omdat het zo glad is. Of het onderuit gaan op je fiets.

Ik kijk naar een zelfgemaakt mini-sneeuwpopje. Knap dat je van die paar vlokken toch nog een sneeuwman weet te produceren.

Mini-sneeuwpopje

De ultieme kerstwandeling. Dat is waar het om gaat. Straatjes die glinsteren in het wit. Auto’s die stapvoets voorbij rijden met een kap vol sneeuw. Lanen met mensen die vrolijk zijn en lachen. Bossen. Kinderen op een slee. Met je bergschoenen in de verse sneeuw wegzakken. Vogeltjes. Stilte. Licht.

Het is mistig. Ik zie de vage contouren van een kerk.

Kerk in de mist

Kleine slootjes en vijvers hebben hun eerste dunne laagje ijs te pakken.

In Landgoed Ockenburgh combineert het lichtgevende witte sneeuwpad mooi met de grijze mist die erboven hangt.

Sneeuwgrijs bospad

Een veld ligt er verlaten bij. Omdat het mistig is lijkt het op een  grote heuvelige vlakte omringd door bossen.

Grasveld gehuld in mist 

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.