Monsterseweg

De Monsterseweg is een weg die van Den Haag naar Monster gaat. Een weg waar auto’s zestig kilometer per uur mogen rijden, dus auto’s razen iets sneller langs dan in de stad. Zij het niet dat er bijna geen verkeer is. Ik ervaar deze weg vaak als een rustige weg.

Kijk, een bos dovenetels. 

Dovenetel

Dovenetels lijken op brandnetels maar hebben witte bloemetjes en prikken niet. Vroeger plukten ik de bloemetjes van de Dovenetel en dan zoog ik het druppeltje honing uit het steeltje. Soms deed ik twee bloemtjes tegelijk in mijn mond om de smaak nog intenser te laten zijn. 

Ik probeerde dat nu weer te doen. Maar ik proefde niets. Waren deze bloemen minder sterk? Of waren mijn smaakpupillen gewoon wat verouderd?

Aan de rechterkant van de weg (Den Haag verlatend) was een rood fietspad waar ik op liep. Na een tijdje lopen zag ik een draaihek met een huisje. En daarachter een park. Daar wou ik in. Natuurgebied ‘Van Leydenhof’ stond er op het bordje. Waarom zou het ‘hof’ heten? 

Hek ‘Van leydenhof’

Ik liep er naar binnen. Er was een mooie tuin achter het huisje, verscholen in een bos. Ik zag velden met bloemen en bomen. Er was een paaltje met een rode pijl die ik zou kunnen volgen maar ik had meer zin om een beetje te dwalen.

Bospaadje

Zo groot was het hier nou ook weer niet en ik kon altijd nog met de GPS van mijn telefoon teruglopen. Ik liep door smalle bospaadjes tot  ik op een open plek kwam. En vreemd genoeg was daar allemaal hei. Dat verwacht je niet in een bos.

Hei

Ik liep verder. En daar ontwaarde ik zowaar allemaal Hyacintenvelden. waarschijnlijk was ik ongemerkt het Hyacintenbos ingelopen.

Bomen en hyacinten
Hyacint

Het werd wat wijder en ik kwam uit op een groot grasveld met bankjes. Daar stond Landhuis Ockenburgh waar ik al eerder iets over heb geschreven.

Landhuis ockenburgh

Ik besloot daar mijn schrijfpauze te nemen. Althans, niet in het landhuis zelf maar bij Kasserie Ock wat daar achter ligt.

Er hing een affiche met een aankondiging voor de zondagmiddag: jazzconcert met een  aansluitende daghap voor twaalf euro. Niet veel geld. Ik keek naar het terras. De Kasserie wordt het genoemd. Een grote kas met daarin een brasserie.

Kasserie Ock

Ze verbouwen hier van alles. De moestuin ligt voor de kassen inplaats van de in de kassen. Grappig concept. 

En met dit heerlijke zonnetje in mijn gezicht leek het mij een goed idee een keer een zondagmiddag hier te spenderen.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.