De Pier

De Pier in Scheveningen

De Pier is een begrip. Niet alleen binnen Den Haag maar ook daarbuiten.

Als ik over de Pier praat hebben velen daar een mening over. Ik zelf ook. Voor mij is de Pier altijd een verwaarloosde lange slurf geweest met vieze kunststof ramen waar je bijna niet doorheen kon kijken. Gokhallen met goedkope horeca en een verzameling van verlaten vervallen gebouwen. Al met al een treurig aanzicht. Ik heb nooit begrepen wat de aantrekking van die Pier kon zijn. Tot een paar jaar geleden. Opeens stond de Pier te koop. Voor één euro stond er in het plaatselijke krantje. Er ging een schok door mij heen. Gedachten begonnen door mij heen te tollen. Eén euro?? Kon ik daarvoor de Pier kopen? Ik begon als een razende plannen te bedenken over wat ik met de Pier zou kunnen gaan doen: werkruimtes voor kunstenaars, betaalbare sfeervolle bed and breakfast,  gezellige terrassen in de open lucht, concerten op zee.

Voordat ik het wist had ik mij de Pier al toegeëigend. De Pier was van mij. Maar natuurlijk kon deze droom niet doorgaan want je moest een renovatie accepteren van miljoenen euro’s. De onderkant was helemaal versleten. En nog wel meer, dacht ik bij mij zelf. Dus dit plan moest de vuilnisbak in.

Uiteindelijk is het door een andere ‘eigenaar’ opgekocht. Ik ben vergeten door wie. En het werd helemaal opgeknapt. Nog steeds las ik verontrustende berichten als: ‘Er staat nu een heus reuzenrad’, ‘of Den Haag van bovenaf ‘, ‘bungeejumpen blijft bestaan!’ Ik kon mij er echt geen leuke voorstelling van maken. En al helemaal niet bij zo’n druk strand met zicht op de flatgebouwen van Scheveningen.

Daarom leek het mij de moeite waard er eens een kijkje te gaan nemen. Op een rustig moment als het daar nog niet zo druk zou zijn. Op een winterse ochtend.

Het allereerste wat mij opviel was de boulevard die langs de Pier loopt. Die hebben ze helemaal verbouwd. Inplaats van de drukke schreeuwerige boulevard die ik kende had het plaats gemaakt voor een wijdse, brede en rustige doorgang met uitzicht op zee. Met enkele mooie kunstwerken.

Kunstwerken op de boulevard van Scheveningen

Toen ik de Pier begon te naderen sloeg te twijfel toe. Was er nou graffiti op de Pier gespoten? Zag ik dat goed?

Is dat graffiti op de Pier?

Helaas associeer ik graffiti altijd met ‘vervallen’. (Eigenlijk zonde want graffiti is ook kunst. Maar ja, je hebt natuurlijk een verschil in baldadige jongeren die met hun spuitbus opstandige teksten op objecten spuiten en kunstenaars die een echt ontwerp uitwerken).

Naarmate ik dichterbij kwam bleek de graffiti geen graffiti te zijn maar een gestileerde tekst van een restaurant . Ik had het niet goed gezien.

De vroegere smoezelige palen in zee die ik van de vorige versie kende, bleken nu ineens prachtige kleuren te hebben. Ik was enigzins verrast. Wat modern en kunstig.

Kunstige palen

Maar dat werd snel teniet gedaan door de nog steeds aanwezige kunststof ramen waardoor ik het geheel associeerde met een soort claustrofobische plastic pijp op het water. Echt zin om naar binnen te gaan had ik daardoor niet.

Na wat gedrentel besloot ik toch om naar binnen te gaan. En dat was maar goed ook want dit overtrof mijn stoutste verwachtingen. Al bij binnenkomst stuitte ik op een trendy busje in de hal met aanwijzingen. Zo’n kar die je vooral op hippe foodmarkets verwacht. Waar je aan de zijkant je verantwoorde broodje guinoa met zoete aardappel en verse biologische groenten van eigen grond kan kopen. Niet te verwachten in zo’n plastic pijp.

Toen ik door de deuren  naar binnen ging veranderden definitief al mijn vooroordelen.

Gekleurde tafels en  hippe restaurants

Ik keek recht in een gezellige gang met hippe lunchrooms, houten trendy meubelen, standjes die hun waar gingen verkopen, kunstwinkels, sieraden, schone ramen, prachtig uitzicht over de zee en een uitnodigende  houten trap naar boven.

Die liep ik omhoog. En ja, toen wist ik waarom ik naar de Pier had moeten komen. Zeker, ik zag ook het reuzenrad en de paal voor bungeejumpen. Maar bij de aanblik van dit prachtig gerenoveerde houten dek van een ingebeelde boot vergat ik al mijn vooroordelen.

Bovendek

Het leek of ik op het dek van de boot naar Vlieland zat. Weg van alles. Op de open zee. Met wijdse uitzichten, houten vloeren, railingen, trappen die omhoog en omlaag gingen, nisjes, barretjes met terrasstoelen, eten en drinken.

Uitzicht boven op het dek

Wat een verandering. Wat een shock. Ik ging zitten op een stoel. En luisterde naar de meeuwen. Ik voelde de wind door mijn haren wapperen en keek dromend in de verte. Land in zicht. Alleen maar strand en zee.

Verrekijker

Ik kon nu toch wel constateren dat de Pier heel mooi was geworden. Missi geslaagd.

Klik hier voor een filmpje op Instagram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.