Zijn laatste uur gaat nog niet slaan

Statige kerk in verval

Kwart over negen. Ik sta klaar bij de Sacrementskerk. Vandaag gaat de torenspits eraf. Om tien uur komt de hijskraan. Een spannend moment. Ik heb mijn werk en al mijn afspraken afgezegd. Het moment waar ik steeds op heb gewacht.

Ik ben vroeg opgestaan. Alles moet worden vastgelegd. De aankomst van de hijskraan en het neerhalen van de spits.

Het is nu tien uur. 

Geen hijskraan te bekennen

Het is kwart over tien. 

Nog steeds geen hijskraan te bekennen.

Er zijn zelfs geen werkmannen.

Maar om twintig over tien komen toch de eerste werkmannen. 

De hijskraan is er nog steeds niet. Zou die in de file staan?

Kwart voor elf ga ik terug naar huis om warme schoenen aan te doen. Het is te koud.

Daarna ga ik weer terug.

“De hijskraan komt vandaag,” zegt de man met de helm tegen mij. “Maar we gaan vandaag nog niet hijsen.”

“Wat,” antwoord ik geschrokken? “Waneer dan wel? Morgen?”

“Hm…er staat morgen waarschijnlijk teveel wind. Dat wordt te gevaarlijk. Maar vandaag gaan we in ieder geval al het voorbereidende werk doen.”

Ik denk aan de werkuren die ik voor vandaag heb geschrapt. Aan de euro’s die ik nu heb misgelopen. En aan de opname van een hijskraan die een toren kapot gaat slaan die ik nu niet zal hebben. 

Ik besef mij dat ik de komende dagen ook tijd moet vrijmaken, wil ik de opname hebben.

Het is guur. Lichte regendruppels vallen naar beneden. De lens van mijn camera is nat. 

Twee nijlganzen kijken vanuit de toren naar de omgeving. Een laatste blik. Vredig. Samen.

De batterij van mijn oude telefoon houdt er mee op.

Twee mannen klimmen de toren in. En schreeuwen naar beneden. Ik versta het niet. De kinderen van het schooltje erachter schreeuwen er overheen.

Een bulldozer is bezig grote brokken steen tot gruis te verpulveren.

“En gij zult tot stof wederkeren.”

Brokken steen

En dan arriveert de hijskraan. De grootste van Nederland. Het hek wordt voor hem opengemaakt en hij rijdt naar binnen.

De mannen boven gooien stukken afval naar beneden. Het zijn de leistenen van het dak. De onderste rand gaat eraf. Een houten frame wordt zichtbaar. 

Op het terrein wordt de hijskraan uit elkaar geschoven. En er komt een bak aan de haak waar twee mannen instappen. Zij worden omhoog getakeld.

Hoe doen ze dat, dat dak eruit slaan? Staan ze op elkaar? Of op muurtjes? Ik kan het niet zien. Het is te ver weg en te donker. Of zou er nog een trappetje zijn vanuit de klokkenkamer? Dat heb ik destijds niet gezien (zie blog Sacrementskerk van binnen).

Drie uur. Het gaat serieus regenen. Ik ben bang dat al mijn apparatuur kapot gaat. ik moet naar huis.

Vier uur. Gelukkig zie ik dat de man van de hijskraan stopt. De kraan gaat naar beneden, de mannen gaan eruit en het geheel wordt weer in elkaar geschoven. Het zit erop voor vandaag. Hoop ik.

(wordt morgen vervolgd)

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.