Hondenpoep

Ik was van plan iets te gaan schrijven over het uitzicht op het strand. Maar in de duinen op weg daar naar toe rook ik zo’n onaangename warme zoete lucht, dat ik besloot eerst daar wat over te schrijven.

Terwijl ik omhoog liep zag ik twee jonge mannen hun hond uitlaten.  De hond was in hurkhouding uitgebreid aan het poepen. De eigenaar keek er naar en liep door.

Ik keek naar de drol. Twee kleine gedrongen keutels. Vers gelegd. De damp kwam er nog net niet van af.

ik besloot deze te fotograferen.

Twee korte gedrongen keutels

Daarna liep ik verder om te kijken of er nog meer drollen lagen. En verdomd, het hele pad was bezaaid met drollen. Dat kon toch niet?? Dat was toch iets van vroeger tijden? Iedereen ruimt toch tegenwoordig zijn of haar eigen hondendrollen op?

Of zijn de duinen de plek waar je stiekem kan doen wat je eigenlijk altijd hebt willen doen: ‘Schijt hebben aan die schijtregels’.

Verse lange poep

Ik keek om mij heen. Deze duinen liggen bij Duindorp. Duindorp staat bekend als een arbeiderswijk bij het strand.

Nou heeft de gemeente aan aantal jaar geleden besloten om een aantal arbeidershuisjes af te breken en er dure yuppenflats voor in de plaats neer te zetten. Een beetje flauwe benaming van mij want het ziet er gezellig uit in de zomer als iedereen op zijn terras zit.

Toen deze flats er nog niet stonden kon je in de duinen wandelen zonder één huis te zien. Dat gaf je een gevoel van vrijheid. Je kon je verliezen in de natuur. Nu zie je op vele plekken in de duinen de bovenste twee verdiepingen van deze gebouwen. Dus dat ‘natuur’ gevoel is weg.

Nou moet ik wel zeggen dat deze flats smaakvol zijn gebouwd. Maar er is wel veel om te doen geweest, want het bepaalt nu mede het beeld van de duinen. Zo wilden ze bij ‘ons’ strand ook een aanlegplaats voor cruiseschepen maken. Daar is door veel Hagenezen tegen geprotesteerd en De Haagse Stads Partij claimt verantwoordelijk te zijn voor het afblazen van dat plan.

Nu is het volgende item op hun agenda de strandhuisjes. Wel of geen strandhuisjes op ‘ons’ bijna lege strand. Daar zal ik nog een blog over schrijven.

Maar goed, even terug naar de hondenpoep. Er is jaren geleden een enquête geweest over de grootste ergernissen in je buurt. Ik vinkte toen hondenpoep aan omdat ik te vaak bij het verlaten van mijn auto over zo’n warme brij gleed. Niet lang daarna kwam er tot mijn vreugde een nieuw beleid: iedereen moest de drollen van zijn eigen hond opruimen. En er kwamen extra hondenuitlaatplaatsen. Ook zag je kastjes waar je een zakje uit kon trekken om de poep mee op te ruimen. Die zakjes zie ik overigens nergens meer. Maar wel kwam er een duidelijke kentering in de hoeveelheid poep op straat. Sterker nog, ik had sindsdien eigenlijk nooit meer last van een drol op straat.

Behalve in deze mooie duinen dan. Waar de frisse zeewind plaats moest maken voor een warme weeïge poep geur.

Uitgedroogde poep met zand

Ik begon drollen te fotograferen die ik tegenkwam. Maar het werden er zoveel, dat ik een selectie heb moeten maken. Alle drollen in deze blog vond ik op een afstand van 100 meter.

Wit gelige poep

2 Replies to “Hondenpoep”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.